Vanuit thuis gaat het project toch nog verder en krijgen we van Carlos mooie foto’s van de Bomberos met de nieuwe TAS waar zo lang op gewacht is. Eindelijk dus, dat het voor ze mag lukken om zonder onze instucties toch wegwijs te worden met deze nieuwe auto. Op de foto’s is te zien dat Johnny het hogedrukpistool al heeft gevonden. Wat was ik daar graag bij geweest om alle reactie’s te horen en om de gezichten van de jongens te zien.

Voor de jongens in Masaya, veel succes met deze mooie nieuwe auto en ik hoop dat we er samen nog een keer mee oefenen / uitrukken.

Groeten, Gerard.

Vanuit het zonnige Barcalona, krijg ik hier net het berichtje te lezen.

De truck is aangekomen in Masaya en de heren hebben hem gewassen.

Voor nu weet ik ook niets meer, maar zodra ik meer weet komt het jullie kant op.

En aan dit sprookje zit ook weer een goed einde.

Otto

Dag 9, de laatste voor we morgenvroeg om 4.00U door de Bomberos op het vliegtuig worden gezet. Ik hoop dat mijn maag het volhoudt, begint meer een centrifuge te lijken. Bij de kazerne het bekende handen schudden en een boksbegroeting, dat komt dus hier vandaan Lucky. Als iedereen klaar is op naar Tonio Senz, de autosloper voor de eindoefening, is de bedoeling, maar het beloofde wrak is niet binnen gekomen. Geen eindoefening dus. Hij beloofde ons er voor de volgende keer 10 wrakken, dat is dus vast geregeld. Voor we gaan vraag ik nog of hij aan de picknicktafel gedacht heeft, die hij beloofd had voor de jongens. We mogen hem direct meenemen, op het dak van de TAS, super vind ik dat. Het was mijn eigen kleine projectje, kan die oude vieze tafel de keuken uit, een bloemetjeszeil erop en listo (klaar). Op de kazerne hebben we nog wat gestabiliseerd en met de HD kussens geoefend en rond 12.30U zat het oefenprogramma erop en sta ik op mijn laatste reserve te draaien. Geef iedereen een hand en in een streep naar het hotel. Na wat lokale paardepillen staat mijn maag (centrifuge) in eens stil. Later in de middag met een paar bomberos nog naar de oude markt geweest en wat gedronken en wat gekletst over thuis. Wat voor hun belangrijk is, is eigenlijk hetzelfde als bij ons. Om 18.00U is het officiële afscheid met mooie woorden en de certificaten. Het is voor mij de 1^e keer in Masaya, aan het einde nog iets zeggen over mijn verblijf hier is niet echt moeilijk voor me als je hier iets doet dan doet het er ook toe. Simpele dingen als verlopen te maken, maar ook het trainen. Als de mogelijkheid er is dan is dit voor mij niet de laatste keer. Het werk wat Otto en ik hier hebben kunnen doen helpt echt. De brandweer hier is belangrijk, niet alleen voor brand maar ook sociaal, er lopen hier jongens die anders zeker aan de lijmpot hadden gezeten. Maar ook die worden hier geholpen en krijgen af en toe wat schoon water of eten, het is meer een leerproject met een paar slimmerikken er tussen die de boel draaiende houden. Het doet er dus toe. Ik hoop dat de samenwerking tussen de Bomberos en ssnm/brw Nijmegen nog velen verhalen oplevert.

Gr, Gerard.

Dinsdag 4-5

Vandaag vroeg naar Mister Tono, helaas geen auto. Maar Gerard vraagt tussen neus en lippen door naar de tafel die hij ons beloofd heeft. En jawel we kunnen hem meteen opladen. Verry happy.

Dan maar gaan oefenen bij de bomberos zelf. Er is genoeg te doen, we gaan eerst aan de slag met het heffen van een auto met de spreider, daarna doen we het nog een x met de hefkussens. Ook gaan we een zware kist verplaatsen met behulp van 2 hefkussens. Dit doen we zonder dat de jongens elkaar kunnen zien, dit om het samen werken te stimuleren, en te laten zien dat je niet alleen kan heffen maar ook kan verplaatsen.

In de middag ga ik met Javier en commandant Luna, naar de nieuw te bouwen post in Nindiri. Gerard blijft in Masaya, hij heeft even een innige band met de WC. Ik word uitgenodigd om wat te gaan eten. Ze willen graag weten of we er nog een vervolg aan gaan geven, ik heb verteld dat we gaan kijken wat we kunnen doen.

’s Avonds delen we de certificaten uit en gaan naar het hotel om rustig alles in te pakken. Morgen worden we om 04.00 opgehaald.

Al met al is het een zeer goede week geweest en we hebben ze veel kunnen leren, kortom, we made a difference. Zou mooi zijn om dit voort te zetten.

Otto

Dag 8 goed geslapen, maar mijn maag voelt niet echt top. Rond 8.00U bij de BRW, de jongens waren al druk in de weer. Het had flink ingeregend, der stond aardig wat water in de schatkamer. We kregen direct te horen dat de TAS ook vandaag niet wordt vrijgegeven, omdat de mensen die zaterdag geen vrij hadden gehad (de dag van de arbeid) nu recht hadden op een vrije dag, schiet mij maar lek, ik snap het niet. Nadat alles weer droog en ingericht was zijn we de oude Duitse TAS gaan oppimpen, aggregaat en lampen erop. De jongens vinden het super en werken goed mee. 24 volt wordt gerepareerd en de plaatselijke smid met ik denk het enige lasapparaat van Masaya werd er bij geroepen. Der is van alles gemaakt en de latino muziek knalt door de kazerne. Dan worden we er voorzichtig aan herinnerd dat het vandaag onze beurt is om te koken, als het niet te veel moeite is voor 25 man, dus op naar de Pali (Aldi, maar dan gezelliger). Er staat macaroni met salade op het menu, 50 dollar voor 25 man is te doen. Ze staan ieder keer weer in de keuken wat angstig te kijken wat de pot schaft, we zijn benieuwd, maar uiteindelijk vinden ze het lekker, alleen Carlos had weer wat te zeuren. Maar dan eindelijk brand, onze eerste uitruk in Masaya, er staat een telefoonkabel kortsluiting te maken die gewoon met een gebonden straal wordt geblust. Had ik nog nooit mee gemaakt. In de middag is Otto in de weer gegaan met de HD kussens om alles passend te maken. Ik ga wat jongens leren bendelen en mijn naam wordt regelmatig geroepen om te kijken bij weer een aansluiting of beugeltje wat is gemaakt. Later in de middag doen we een AID training, daar werd vaak om gevraagd, die kan vanaf nu op de ambu. Het is 19.00 U als we de kazerne uitlopen. Morgen de laatste dag dat we nog iets kunnen doen, oefenen dus en, dat is ook belangrijk hier, de certificaten uitdelen.

Gr,Gerard

Maandag  3-5

Een nieuwe dag met groot onderhoud. We zijn begonnen met het uitzoeken van alle spullen uit de container. We hebben de gelaatsmaskers uitgezocht en verteld waar ze op moeten letten en hoe ze de reserveonderdelen kunnen gebruiken. De pakken zijn uitgezocht op grootte, en een aantal worden er apart gehouden voor de nieuwe post in Nindiri. Ook zaten er in de container zeer lange luchtslangen, hier waren ze zeer blij mee omdat ze hogedruk hefkussen hebben, alleen passen de aansluitingen niet. Naar mijn mening moet het wel lukken om ze aan te passen. We gaan naar een bedrijfje die de slangen kan aanpassen. Eerst maar eens een slang laten aanpassen, en wat denk je, werkt perfect dus snel de 2^de ook laten doen. Nu hebben ze dus een goed werkende set op het voertuig. Ook werkt een van de bomberos aan de 24 volt aansluiting op het dak, zodat ze daar ook een schijnwerper op kunnnen aansluiten. En jawel ook die werkt weer.

Tussen neus en lippen door wordt ook nog even aangehaald dat wij beloofd hebben om te gaan koken voor hen. Dat slaan we dus niet af. Op naar de Pali, we eten tussen de middag macaroni met een overheerlijke salade. Dat was dus smullen geblazen. O ja had ik al verteld dat het voor 24 hongerige brandweer mensen was.

Ook worden er een hoop steuntjes gelast voor de straalpijpen, en we zetten op het voertuig een set slangen met een zelfgemaakt verloop. Gerard laat de jongens zelf nog een paar verlopen maken.

Aan het einde van de dag geven we een training met de AED van BHV.NL en de trainer van Ambuklas. Ook doen we nog reanimeren op de oefenpop. Nu gaat de AED meteen op de ambulance. Hopen dat ze hem wijs gaan gebruiken. Ik denk van wel als ik zie hoe ze de rest hebben gebruikt moet dat goed komen.

Ondertussen is het 19.15 tijd voor een biertje (Susan we hebben weinig etensbonnetjes alleen biertjes, we eten gratis bij de bombs).

Morgen de eindtraining bij mister Tono Sainz, auto op zijn kant, vanavond schrijft Carlos de Diploma’s die Susan heeft gemaakt en Karin heeft gedrukt. Ze zien er gelikt uit. Ook morgenmiddag nog lunchen met Martin, Commandant van Nindiri. Vroeg naar bed en de brandweer brengt ons naar het vliegveld, maar eerst trainen.

Otto

Dag 7 we gaan maar beginnen zo als thuis, 2U sporten, alleen dan weer anders, er is ons beloofd dat we in een groot stadion konden baseball spelen. De tegenstanders zijn vrienden van Marni die serieus deze sport spelen. Maar nee dus het stadion was al bezet als wij daar aankomen. We zijn maar op een afgelegen voetbalveld gegaan waar de koeien eerst werden verjaagd, lekker sporten op een veld met koeien stront. De 1^e wedstrijd verloren met 4-0, de 2^e ging een stuk beter 7-8 en ik heb zelfs 2x de bal goed geraakt en ben tot het 2^e honk gekomen, lachen. De gasten van de bomberos namen het serieus op en vonden het fantastisch. Een minpuntje, de zon stond weer volop te knallen. Ik kreeg veel complimenten op mijn tomatenpak, in de middag dus geslapen, het is tenslotte zondag. Rond 5U zijn we naar de vulkaan gegaan met Erik, een van de BRW mensen die daar heeft gewerkt. Het was super, de vulkaan had er zin in vandaag veel rook met as, bij ons was dat minstens chemiepak geweest, hier is een zakdoek ook zat. Ik vond het prachtig, echt een aanrader. Morgen gaan we oefenen met de AID en hopen we dat de TAS de kazerne in komt rijden. Misschien! dat is hier Standaard.

Gr, Gerard.

Hier wat foto’s van de wedstrijd, het was super heet en Gerard ziet er nu uit als een kreeft. De andere zijn van van de Masaya vulkaan en in de grotten.

Otto

Dag 6

Op zaterdag wordt er niet geoefend bij de brw, hier dus. Zijn we maar een dag de toerist gaan uithangen. Naar Granada geweest, dat is de oudste stad van Zuid Amerika, een hele mooie stad, een aanrader. Carlo, onze steun en toeverlaat hier, geeft weer tekst en uitleg, echt super, moet er zijn beroep van maken. Wat souveniers gekocht en aan een prachtige boulevard wat gegeten. Dat zouden ze in Masaya moeten doen, goed voor het toerisme. Vandaar zijn we naar de Mombacho gegaan, dat is een vulkaan die het niet meer doet en is 1200 mtr. hoog, super. Met een oude legertruck omhoog halverwege moesten we overstappen, want dan is het ding zo aan de kook dat er geen water meer in zit. Je zit dan al aardig in de wolken en op een gegeven moment kwam het water er met bakken uit. Is toch maf als dat gebeurt als je zelf in die wolk zit, dus zeike nat, wel indrukwekkend. In de avond zijn we uitgenodigd bij Meiner, dat is een slimme gast die in Holland heeft gestudeerd. Was gezellig, heb nog wat elektra voor hem gerepareerd, weer iemand blij. Morgenvroeg gaan we baseball spelen, dat is hier de nationale sport, ben benieuwd, ben al niet zo handig met een voetbal en deze zijn nog kleiner.

Gr, Gerard.

Zaterdag 2-5

Deze dag is van ons zelf, we gaan naar de Mombacho. Hup in de minibus van Roger, we zijn om 10.30 bij de Mombacho. Blijkt het dat de truck die ons omhoog gaat brengen pas om 13.00 gaat, dus besluiten we om naar Granada te gaan (we zitten in de buurt). We kunnen dus mooi zo’n 1,5 uur rond kijken. Altijd mooi Granada, veel mooie huizen, leuke stad, een aanrader.

Om 12.47 zijn we weer bij de Mombacho, en de truck staat al klaar. Van die vrachtwagens word een hoop gevraagd, want het gaat stijl omhoog. Op naar de eerste stop, we wisselen van vrachtwagen want de eerste is vrij warm gelopen. Dus het laatste stuk omhoog naar de top. Eindelijk op de top, we zitten in de wolken. Dus het is vrij vochtig, en het word nog veel natter. Want het begint me toch hard te regenen, we zij nat tot op het bot. Aan het einde van onze wandeltocht even de t-shirts uitgewrongen en om 15.30 kunnen we weer naar beneden.

Op de terugweg hebben we bij de Pali wat dessert gekocht voor vanavond bij de BBQ.

Om 18.00 zijn we bij Maynor, hij start de BBQ en na 5 minuten is tie uit. Het gas is op, Carlos en ik gaan even nieuwe halen. Hierna hebben we heerlijk gegeten. Maynors 2 broers en zwager zijn er ook, dus we hebben het halve team al gezien waar we morgen tegen gaan spelen. De proberen ons al bang te maken. Jullie horen het morgen wel hoe het afgelopen is.

Otto