Mijn partner dokter Isabel houdt regelmatig spreekuur in een apotheek. Dat levert schokkende, maar ook grappige verhalen op. Ze zijn niet op één hand te tellen, de mensen die eromheen draaien en de dokter voor gek verslijten.
Gisteren kwam er een man op bezoek die vertelde dat hij afscheiding had op zijn penis. Dat gebeurde steeds als hij melkachtige dingen at zoals een banaan. Isabel bleef hem serieus aankijken, wat haar veel moeite kostte.
“Jaja, melkachtige dingen dus”, stelde ze vast. “Maar dat kan geen pus opleveren op je penis”, zei ze droog. De man keek wat bedremmeld en gaf na enige tijd toe dat hij seks had gehad met een vrouw waarbij hij benadrukte dat hij gescheiden leefde van zijn echtgenote. De dokter zei niks maar dacht er het hare van.
Uiteindelijk heeft ze de man verteld dat hij zijn mogelijke gonorroe moet laten nakijken en daarna terug moet komen. Ze is benieuwd of dat zal gebeuren.

Vandaag zou de anti-immigrantenwet in Arizona (VS) in werking treden. Illegalen zonder papieren zouden daardoor feitelijk beschouwd worden als delincuenten en min of meer vogelvrij verklaard. Een federaal hof zwakte de wet af waardoor immigranten die de grens van Mexico en de zuidelijke staat Arizona oversteken iets ruimer kunnen ademhalen. In Arizona verblijven zo’n twee miljoen mensen van Latijns-Amerikaanse afkomst. Naar schatting bijna een half miljoen van hen zou niet beschikken over de vereiste papieren.
De oorspronkelijke wet SB1070 werd op 23 april van dit jaar aangenomen en maakte vele protesten los zowel van de grote groep Spaans sprekende inwoners en immigranten als van de regering-Obama.

Wat zijn de gevolgen van de wetgeving voor nica-immigranten? Volgens Martha Cranshaw zijn er weinig nicas die bij Arizona de grens overgaan. Zij gebruiken in het algemeen andere routes om de VS binnen te komen. Maar zegt Cranshaw, die specialist is van het Nicaraguaans Netwerk voor Migratie, er zijn nogal wat andere staten die geneigd zijn het voorbeeld van Arizona te volgen. Bovendien is het maar de vraag of het Obama lukt om in het Congres een meer immigrant-vriendelijke wet aangenomen te krijgen. Nicas zouden dus in de toekomst even hard getroffen kunnen worden als al die mensen die in Arizona de grens overgaan en op basis van hun huidskleur, taal of etensgeur worden opgepakt als misdadiger.
In de VS verblijven naar schatting 400 duizend nicas, legaal en illegaal.

Voor achtergrondinformatie: Nica-tijdschrift Envío juni 2010
Arizona and its Cruel Discontents

Stel je voor dat het CDA de absolute meerderheid haalt in Zwaagwesteinde. Ik noem het CDA omdat die partij als zijnde christelijk misschien het dichtst komt bij de FSLN die zo mogelijk nog christelijker is, maar dan in katholiek vaarwater. Dat CDA zet zijn vlag overal neer in het gemeentehuis en de affiches met Balkeneinde beloven dat er nog veel meer overwinningen zullen volgen. Al het personeel loopt met een groen t-shirt met daarop het CDA-logo dat gemaakt is door de vrouw van Balk.
Dan heb je het beeld dat ik aantrof toen ik in het gemeentehuis van Diriomo moest zijn. Omdat ik overal mijn camera mee naar toe sleep, kon ik vastleggen dat commandant Ortega, zijn vrouw Murillo en de FSLN ook hier alom aanwezig zijn. Alle ambtenaren hebben een grijs t-shirt zoals Amelia, met het logo van de FSLN en de leus ‘burgermacht’ van presidentsvrouw Murillo. Naast het gemeentehuis zijn de FSLN-helden commandant Federico en kameraad Rogelio afgebeeld. Zij zijn gevallen in de strijd tegen Somoza.
Ik ga er nog steeds van uit dat de FSLN-burgemeester gekozen is om zich in te zetten voor heel het volk van het dorp, maar krijg zo mijn twijfels bij een gemeentehuis dat alleen het rood-zwart laat zien.

Niet alleen is het land vergeven van de enorme borden met Ortega die steeds meer overwinningen gaat behalen. Ook de lantaarnpalen zijn rood-zwart geverfd. De ministeries, gemeentehuizen en instanties van de staat pronken met het rood-zwart en de foto van Daniel.

Iedere gemeente heeft sinds de kolonisatie door Spanje zijn patroonheilige. Die van Diriá,een dorp met ruim vierduizend inwoners, is San Pedro (de heilige Petrus). De inheemse bevolking moest op straffe van marteling of de dood zijn eigen goden vaarwel zeggen of verstoppen. De pastoor van Diriá noemde dat in een gesprek met mij  ‘inculturalisatie’. Tja, hoe je het verzonnen krijgt. Overigens, dat vertelde pastoor Alberto niet, de beroemde krijger Diriangén is afkomstig uit deze streek. Hij verzette zich tegen de onderdrukking door de Spanjaarden en hun katholieke geestelijken. De Dirianen hebben dus een beroemde voorvader.
Het feest van San Pedro mag er wezen, hoe katholiek ook. In juni wordt het zijn beeld afgestoft en komt de kerk van Diriá uit om een maand lang door het dorp en zijn omstreken te trekken. Dat gaat vergezeld van veel traditioneel eten zoals nacatamal en veel alcohol. Op zondag 18 juli dit jaar was de ’subida’ van Pedro, dat wil zeggen dat het beeld voor het laatst rond werd gesjouwd alvorens ‘omhoog’ in de kerk te verdwijnen.

De hele zondag was het dorp op de been. De meest opvallende activiteit is het zwaarddansen (’el baile de astilla’) of zwaardvechten dat door twee personen, in het algemeen mannen en jongens, wordt uitgevoerd. Je daagt elkaar al dansend uit en als toeschouwer moet je goed uitkijken dat je niet onverhoeds een zwaard in de hand gedrukt krijgt, want dan ben je de sigaar. Je moet dan aan de slag met je zwaard van buigzaam hout beplakt met tape. Ik ben eraan ontsnapt omdat ik tijdig gewaarschuwd werd. Hoewel het eigenlijk een stijlvolle dans zou moeten zijn, is het vaak  een hard gevecht waarbij bloed vloeit. Voor een gelovige geen probleem, want San Pedro geneest je. Er zijn overigens grote groepen ‘bewakers’ met een geel t-shirt die opletten of het er niet te gewelddadig aan toe gaat en soms uitleggen hoe er gedanst moet worden met het zwaard.
Het schouwspel grijpt waarschijnlijk, zo legt pastoor Alberto me uit, terug op het evangelie van Johannnes (18, vers 10): “Toen trok Simon Petrus zijn zwaard; hij trof de knecht van de hogepriester en sloeg hem het rechteroor af”. Maar het kan ook heel misschien nog te maken hebben met de gebruiken van de inheemse bevolking vóór de kolonisatie, al bestond San Pedro toen nog niet in Diriá.
De drank vindt de pastoor een serieus probleem, maar hij werkt eraan via pastoraal huisbezoek en hij denkt binnen vijftien jaar het probleem redelijk teruggedrongen te hebben. Tenminste, als hij in Diriá mag blijven.

’s Avonds trekt iedereen naar de kerk waar in een spectaculaire laatste uitbarsting van dans, muziek en religieuze extase San Pedro naar zijn rustplek wordt begeleid. Ik heb Dirianen gesproken die bijna niet kunnen wachten tot volgend jaar als in juni San Pedro aan zijn ‘bajada’ begint, dat wil zeggen afdaalt van de kerk naar het dorp.

Fotoserie Feest San Pedro

Het spel met de zwaarden

Brieven uit Nicaragua: kinderen in Diriá

<

Arnoldo! Arnoldo! Daniel! Daniel! Beiden, zo ziet het  ernaar uit, zijn kandidaat voor het presidentschap volgend jaar november. Wat is er aan de hand met Nicaragua, vraagt de schrijfster Gioconda Belli zich af.
“We kunnen de Latijns-Amerikaanse Prijs 21e Eeuw voor Recycling krijgen”, zegt ze in haar column van vandaag. Hoe is het mogelijk, stelt ze, dat we in een land met bijna zes miljoen inwoners individuen moeten kiezen met een dergelijk twijfelachtige en weinig transparante staat van dienst. Zestigers in een land met zoveel jonge mensen; personen die zo vast zitten aan hun macht dat ze geen ruimte geven aan nieuwe generaties. In heel wat andere landen zouden ze geen schijn van kans meer hebben.
Belli: “En we kunnen ook de zetel worden voor de volgende conferentie over de Partij-Loyaliteit die Boven Alles gaat. Daar kunnen we dan de Opperste Tefal-Orde krijgen voor Arnoldo Alemán en Daniel Ortega. Tefal is dat spul in pannen waardoor niks blijft plakken. Wat er ook gebeurt, Daniel en Arnoldo komen altijd weg met hun twijfelachtige zaken. Hun aanhangers kijken naar hun goden en roepen buiten zichzelf: Arnoldo! Daniel!

Daniel Ortega en Arnoldo Alemán hebben al een vracht aan beschuldigingen boven zich hangen. Seksueel misbruik en schendingen van de grondwet bij Daniel, de man die twee keer president was en is en vijf keer kandidaat. Veroordeling voor corruptie tijdens zijn presidentschap (1996-2002) bij Arnoldo. Daniel wil weer president worden en dat is verboden in de grondwet. Geen nood, een decreet en een twijfelachtig besluit van zijn trouwe magistraten in de Hoge Raad. Arnoldo werd vorig jaar vrijgesproken door een deal met Daniel en zijn FSLN.
Samen hebben ze de grondwet weten te veranderen waardoor de Rekenkamer, de Hoge Raad, de Kiesraad alleen bestaan uit hun eigen partijgenoten.

En mocht er iemand buiten het potje piesen van de heilige partij, zegt Belli, dan sluiten de rijen zich en treedt de wet van de Opperste Loyaliteit aan de Partij in werking.
Het lood blijft hier drijven en de kurk zinkt, als we de column van Belli mogen geloven.

Column Gioconda Belli